Rico Disco, 7 juni 2010
Nepal , Kathmandu 31°

Laatste weken!

Jaja, de laatste weken, sterker nog: vandaag is de laatste dag en omdat ik lichtelijk brak ben van de laatste avond, die we gisteren hadden gepland, besloot ik 2 minuten geleden te gaan bloggen. Mijn laatste blog! En inderdaad, zoals ik gister al voorspelde, staat er op waarbenjij.nu: ik ben terug over 1 dagen. Jullie snappen vast niet hoe het voelt om na 7 fucking maanden, tweehonderd en twaalf hele dagen, zomaar ineens wakker wordt en je beseft dat dit de laatste keer is dat je na 212 nachten uit een vreemd bed opstaat. Ik word er in ieder geval nostalgisch van. Anyway; de laatste weken waren geheel volgens de traditie geweldig, fantastisch en fenomenaal. Wegens een gebrek aan inspirerende verhalen voor 2 weken India (toch bedankt Em&Jo) hebben we onze vlucht geweizigd: het waren 5 fantastische dagen. Hierdoor kregen we ineens zeeen van tijd in Nepal waarvan we dachten dat we wel wisten hoe ze in te richten maar dat bleek niet helemaal het geval te zijn. Het begon nog wel aardig: we pakten een bus naar een 160 meter (1,6 martinitoren) hoge hangbrug om te bungeejumpen. Klinkt vet, maar als je hoogtevrees hebt is dat het woord niet. Fuckingtering-eng komt al een stuk dichter in de buurt maar dekt ook de lading niet. Voor de grap hadden ze het resort waar de safety-briefing plaatsvond aan de Andere kant van de brug gebouwt waardoor je dus eerst de dood al een paar keer aankijkt alvorens je daadwerkelijk te pletter te gooien. Op een gegeven moment is het moment daar dat het moment daar is om onder het hekje door te kruipen, op het plateautje van 1x1 naar voren te schuifelen, de peiloze diepte onder je te vOElen in je benen en je hele lichaam zonder dat je overigens tijd hebt om er echt bij stil te staan want in no time hoor je three-two-one-BUNGEEE en dan zit er maar 1 ding op: vol overtuiging jezelf de dood in jassen, zo voelt het, alsof dat normaal is. Ik heb nog nooit zo hard geschreeuwd en ik geloof achteraf dat het van puur genot was, zodra je in de lucht bent is de angst weg en gaat het over in een keiharde adrenaline-kick, die ik de hele busreis terug nog heb gevoelt: supervet!

De adrenaline was onze lichamen nog niet uit of we boekten al een 4daagse kayaktrip in een wilde bergrivier in de himalaya. Na 2 dagen in het zwembad onze eskimo-rol oefenen (in omgeslagen positie jezelf omrollen door een combinatie van volstrekt tegennatuurlijke bewegingen op zo'n manier te coordineren dat je niet verdrinkt) gingen we de rivier op waar je erachter komt wat het nut is van een kiel of iets dergelijks, en dat is in stil water. In stil water kayakken is niet cool dus moet je naar stukken waar overal rotsen in je baan komen en de stroming onwijs sterk en je van alle kanten water over je boot heen gegooit krijgt en dan verwachten ze dat je overeind blijft. KP kreeg het op den duur goed onder de knie maar bij mij deden mijn knieen gewoon erg veel pijn van de steunstukken in de kayak en had ik bovendien mijn kayak vaker boven mijn knieen dan eronder. Als je dan een stuk of 1000 keer omgeslagen was en je als een verzopen kat je kayak aan land sleepte pakten we de local bus, gooiden onze kayak's en onszelf op het dak en reden terug naar het resort waar voor mij het hoogtepunt van de dag op ons stond te wachten: de lunch. Na de lunch sloeg je nogeens 1000 keer om en ging je avondeten en jezelf in slaap huilen, heb je nachtmerries over eskimo's, wordt je wakker in een plas water die daarvoor nog in een stuk of wat holtes in je hood zat, om die dag weer 10 keer bijna te verdrinken. Ik merk dat ik enigszins overdrijf maar als je op een gegeven moment na IEdere rapid omgeslaat, je kayak aan land sleept, omkijkt en recht in de ogen van een grijnzende KP kijkt (want dat was natuurlijk het ergste) dan gaat de lol er op den duur af. Gelukkig was het maar 4 dagen en gingen we daarna op het dak van de bus met ondergaande zon door de bergen terug naar de vallei van Kathmandu. Het leuke van smog is, naast dat het een gewoon een grappig woordje is, dat ieder zonsondergang een spectaculair kleurenspel oplevert wat de busreis terug nog mooier maakte. In onze hometown far away from home (ofzoiets) Kathamandu, de heerlijkste plek in Azie om fantastisch niks te doen, hebben we een stuk of 10 identieke dagen gehad: opstaan, ontbijten, lunchen, nog een keer lunchen, dineren films kijken op het filmkanaal onder het genot van een jointje en Kitkat, slapen en dromen over ontbijten.

Precies 4 dagen voor onze vlucht naar Delhi keken we in de agenda en zagen dat we over precies 4 dagen zouden vliegen. Toeval? Het kwam er in ieder geval op neer dat we de bus naar Chitwan National Park pakten om daar krokodillen te spotten, waar we overheen keken (ze zaten onder water), olifanten te wassen (die dingen zijn hoger dan je denkt!) en een olifantensafari (dito) te doen om neushoorns, apen en twee mooie zweedse meisjes op een andere olifant te bekijken. Toen we de bus terugnamen en we weer in onze agenda keken bleek dat we morgen vlogen dus pakten we als een gek onze tas in, gooiden bijna alle shirts, veel boeken en wat broeken weg (ben ik toch nog wat broeken kwijtgeraakt op reis) en spraken we met wat bungee-vrienden af om onze laatste avond in Nepal nooit meer te vergeten wat averechts werkte, mooie avond. Brak vliegen stond ook nog op ons lijstje maar kon nu eindelijk worden afgestreept, en vol tegenzin kwamen we aan in Delhi waar we gelukkig hadden afgesproken met Julius en Laurens die jullie kennen van onze tijd in Nieuw Zeeland. We pakten de trein naar Agra, ohja, India is teringwarm, met airco en gingen die avond meteen een sunsetje pakken bij de Taj Mahal, die grote witte tempel die zo bekend is. De volgende ochtend deden we de sunrise en was het de bedoeling dat we de Taj van binnen gingen bekijken. Echter, VIP's (van die kutmensen die zichzelf veel te belangrijk vinden) wilden graag het wereldwonder voor zichzelf hebben dus ging dat ding 4 uur lang dicht en moesten de duizenden arme toeristen naar buiten. Als je na 4 uur weer naar binnen wilde moest je een nieuw kaartje kopen. Zeg maar niks. Wist je trouwens dat er bij de Taj honderden apen rondlopen? Nu wel, graag gedaan. We stapten op onze kamelen die een stuk of 100 scharnieren in hun poten hebben waardoor je achtereenvolgens naar achteren, naar voren en weer naar achteren valt alvorens op twee meter hoogte de bedelende kinderen geen geld te geven, en reden we naar de taxi, die 50 meter verderop stond. Soms is toerist zijn echt fantastisch.

Ook gingen we naar Fatepuhr Sikri, de verlaten stad, een gigantisch paleizencomlpex dat in 12 jaar voor de koning is gebouwt om na 4 jaar verlaten te worden door droogtes. Erg sneu maarja ze hadden geld zat en dus verhuisden ze naar Agra waar ze toen geloof ik het Agra Fort bouwden waar we de ochtend erna heengingen. Die koning had het echt fantastisch voor elkaar: niet alleen had hij veel geld en mooie paleizen enzo maar hij had ook nog eens 3 vrouwen. En alsof dat nog niet genoeg was had hij nog eens honderd keer zoveel minaressen. Daarnaast had hij primitief ge-airco-de kamers, veel ervan met Taj Mahal-view en had hij een aquarium van een halve hectare laten bouwen in het fort waar hij met pijl en boog ging vissen als hij zich verveelde. Kan slechter. Ook wij hadden niet te klagen ook al was het erg warm, India valt echt geweldig mee. Al die negatieve verhalen snap ik echt van geen kant. Helaas vlogen we na 5 dagen, een mooie laatste avond met Jus & Lau en treinrit naar Delhi, onze tassen nog voller met souveniers dan ze al waren, weer naar Bangkok waar we dus die allerallerAllerlaatste avond hadden (de fucking aller laatste avond!!!), met twee nederlandse vrouwen die we er ontmoetten en onze reis in vogelvlucht nog een keer doornamen. Morgen rond deze tijd zijn we in fucking Nederland waar alles hetzelfde is, we moeten stemmen met de kans dat er een partij die niks van de wereld heeft gezien gaat regeren, er weer vanalles van je verwacht wordt en de sleur je weer meesleurt in de routine. Deze tijd komt nooit meer terug.

Zonder te dramatisch te worden: bedankt voor het lezen, het was me een waar genoegen en hopelijk lezen jullie heel snel weer wat blogjes van mij als ik meer mooie plekken op de wereld ga bekijken, misschien zelfs over enkele maanden al. Dus wie weet tot ziens, en anders: tot ziens!

Groetjes!

Ricodisco in Nepal bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl